Yatmadan Önce 100 Fırça Darbesi – Melissa P.

Standard

Gözüme mat ve donuk görüntüm ilişti; günlük, aşksız bir insan bir hiçtir, koca bir hiç…

Duyduğum acıyı yansıtmak, ona, yaşamak istemediği duyguları açıklamak anlamına geliyordu. Bedenimi kullanmak istiyordu, aydınlığımı görmek değil.

Beni yatağa uzanmış, uçarken rahatsız edici bir sesle yanan lambaya çarpan sineği incelerken buldu. İnsanların da aynen bu aptal hayvan gibi, sürekli korku ve kaygı ile dünyada bir şeylere çarptığını düşünüyordum, gürültü yapıyor, kargaşa yaratıyor, düzeni bozuyor, tam kavrayamadığı şeylerin etrafında dönüp vızıldıyordu; zaman zaman isteklerini birbirine karıştırarak tuzağa düşüyor ve mavi yansıtıcı ışığın altındaki kafesin içinde cansız yere yıkılıyordu.

Alıştım çünkü, belki de o olmaksızın yapamıyorum artık. Bir gün şevkat ve incelik kapımı çalsa ve içeri girmek istese herhalde artık garip gelir. Şiddet beni öldürüyor, çökertiyor ve kirletiyor ve benimle besleniyor; ama ben onunla ve onun için yaşıyorum, ben de ondan besleniyorum.

Bazen olumsuzluklar, sorunlar ya da zorluklar olgunlaşma belirtilerini gizlerler. Çoğu zaman zorlukların göbeğinde değerli bir mücevher pırıldar. Bu nedenle olumsuzluklara ve zorluklara göğüs germek bilgeliktir.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s