Ölümsüz Kavak – Bekir Yıldız

Standard

O sabah, yapraklarımın söylediği acı bir türküyle uyandım.
Eli baltalı birileri geliyor,
Sivri ağızları nasıl da parlıyor.
Söğüt, meşe, çamağaçları aralarında gülmeye başlamışlardı bile.
Ormanımıza güneş dolunca, birbirimizi daha iyi gördük.
Gülmeyin, dedim. Eli baltalılar görününce, birlik olmamız gerekmez mi?
Boyun böyle uzan olmasaydı, dediler. Kuşlar, gelip ilk sana konunca iyiydi ama.
Yapraklarım ince, uzun kollarımda öyle bir korktular ki, güçsüzleri uçuşarak toprağa düştü.
Baltalı birisi gelip eteklerimde durdu. Başını yukarılara kaldırdı. Doruğumu göremedi. Yeni bir güne açılan gözlerimi kırpıştırarak gülümsedim. Benim gülümsemem; yapraklarımla türkü söylemekti. Bu kez işi tatlıya bağlamak istedim..
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s